خب... دیگه جایی برای ساختن نیست. حتی اگر این بار تو بخواهی. خداحافظ. افسوس. این شاید اولین باری بود توی زندگی که هرچه شد، هر چه شد، هر چه شد، ایستادگی کردم. قد کشیدم با هر بار ساختن. ساختن وقتی که بیشتر از  ویرانه ای از خاکستر جلوی چشمم نبود. و این من را قوی، خوشحال و بزرگ می کرد. اما این بار دیگر حتی خاکستر هم نمی بینم. سخت. رنج آور .و تلخ. این حس که همه ای این تلاش ها بیهوده بوده یا فریب خوردم یا اصلن هیچ معنی ای نداشته، من را سرگشته از چیزی که بودم می کند. اما ادامه می دهم. میدانم چه روزهای سختی خواهم داشت. تا دوباره پیدا کنم خودم را. تا دوباره بسازم و معتقد بشوم به ساختن. خداحافظ. خراب کردی. بد خراب کردی.  + نوشته شده در  شنبه نهم دی ۱۳۹۶ساعت 0:3&nbsp توسط ممول  | 

سلام. من از شما، جز احترام، مهربانی و دوستی ندیدم. تا جایی که یاد گرفته بودم -از مادر برگ گلم، از پدر زحمت کش ام- به شما احترام گذاشته و قدردانتان خواهم بود. اما ادامه زندگی برایم غیرممکن شد. فکر می کردم از پس این کار غیرممکن -به گفته همگان- بر خواهم آمد. فکر می کردم کاری نشد را انجام خواهم داد و حرف همه حسودان و مغرضان را تباه خواهم کرد. نشد. آنچه همه ی این سالها کردم، جز با دوست داشتن نمی شد. دیگر اما بعد از روزها و هفته ها بررسی و فکر کردن، تصمیم دارم از این تلاش عبث دست بردارم. که اگر هنوز جانی بود، و امیدی می دیدم، حتما، برای سالهای دیگر هم دریغی نبود. اما دیگر حتی تلی از خاکستر هم نمی بینم که بخواهم برایش تلاش کنم. صحبت تقصیرات و گله ها و ندانم کاری ها بماند برای همان ها که می گفتند نمی شود. که اگر گوشم به آنها بدهکار بود، بارها شکسته بودم و مانده بودم از این راه. اما حالا راهی نیست که من ادامه بدهم. راه دیگری انتخاب شده و من هر چه در توان داشتم حتی اگر خلاف عقایدم، آموزه ها و ارزش هایم و حتی خلاف عرف همه دنیا بود، امتحان کردم تا برگردیم به مسیر. تا غبار فرو بنشیند. نشد. راه دیگری و کاروان دیگری و مسیر دیگری را انتخاب کرده. و آگاهانه و مطمئن. افسوس. من نامش را نه خیانت می گذارم، نه دروغ، نه فساد و نه حتی اشتباه. من نامش تنها "انتخاب" می گذارم. بدون هی

خب.. امروز به یک نفشه ی خیلی کاربردی برای ساختن هم رسیدم. بستگی دارد جواب تو چه باشد. در اصل بستگی دارد تو بخواهی ادامه بدهی یا نه.